Haradrimowie byli odgałęzieniem plemienia ludzi żyjącym w Południowym Śródziemiu. Przez wiele, wiele lat traktowali Gondor jako swojego głównego wroga. Toczyli z nim nieustające wojny. Punktem spornym były południowe prowincje Gondoru (Lebennin, południowe Ithilien). Taki stan rzeczy utrzymywał się aż do czasów króla Elessara (Aragona). Podczas Wojny o Pierścień Haradrimowie przybyli pod mury Gondoru pod sztandarem Mordoru. Ich głównym uzbrojeniem były łuki i włócznie. Jednak nie to stanowiło największe zagrożenie dla przeciwnika. Swoją przewagę w walce osiągali dzięki zwierzętom zwanymi Mumakilami (były to zwierzęta podobne do słoni, jednak znacznie od nich większe). Nosili strój zwany turbanem. Ubiorem przypominali dzisiejszych Arabów. Moment, w którym Sauron poniósł klęskę był dla Haradrimów szokiem. Po tej porażce Harad złożył broń i większość jego żołnierzy zaprzestała wojen z Gondorem. W Czwartej Erze świata Haradrimowie wyprowadzili się jeszcze dalej na południe Śródziemia i nigdy więcej nie niepokoili Gondorczyków.